Login Rejestracja

Wyspa Pag

Wyspa Pag, która jest z kontynentem połączona mostami na kilku miejscach, należy razem z mniejszymi wysepkami przed Zadarem do grupy wysp Północnej Dalmacji. Jej długość wynosi mniej więcej 60 km a całkowita powierznia 284 km kwadratowych. Dzięki znanemu wiatrowi „Bura“ ma Pag tylko dosłownie ubogą wegetację. Niczego na tym nie zmieniło nawet zaangażowanie tutejszych rolników, którzy podczas wieków wybudowali kilometry kamiennych tam, które miały za zadanie łamanie wiatrów. Strategiczne położenie wyspy już dawno uświadamiali sobie Rzymianie, którzy ją zajęli i owieńczyli nazwą Pag. 

Miasto Pag (2500 obywateli) ma interesujący charakter, w którym do dziś dnia są odzwierciedlone śmiałe myśli jego dawnego budowniczego: Juraja Dalmatinica. To właśnie do niego w XV wieku zwrócono się z prośbą o wypracowanie planu urbanistycznego miasta. Kamień węgielny tego w swoim czasie bardzo nowoczesnego i ambitnego miasta był położony 18 maja 1443. Koło centralnego rynku, gdzie według antycznego wzoru są skrzyżowane dwie główne ulice, wyrosła cała miejska sieć uliczna. Na rynku głównym stoi kościół Marii Panny, gotycka bazylika z wieloma renesansowymi motywami. Zwłaszcza interesująca jest przednia część budynku ozdobiona reliefami, jej rozeta prawdopodobnie była inspiracją do powstania pewnej miejscowej specjalności: mianowicie ręcznie wykonywane koronki klockowane i tak zwane paskie koronki. Ich motywy, większością gwiazdy i rozety niby czterolistne koniczyny, są dziś znane po całym świecie. Centrum ich tworzenia jest skupione koło Paskiej szkoły koronki klockowej. W  obszarze salin (miejsce wydobycia morskiej soli), na południe od miasta Pag, znajdują się ruiny osady Pagus (Starigrad), z których można rozpoznać już tylko resztki starej bazyliki. W dawnej przeszłości miejscowi obywatele pracowali w wydobyciu soli, dzisiaj raczej chlubą miejscowych obywatel jest gastronomia. Tylko w kilka nielicznych miejscach, w dolinach i na niektórych równinach, można tutaj uprawiać winorośl. Z tej winorośli zyskuje się świetne miejskie wino Žutica, które niestety często bywa rzadkością. Do specjalności wyspy należy obok oliw także wspaniałe mięso z jagniąt, a także, przede wszystkim znany Paski sir (paski ser). Jego szczególna, niepowtarzalna chęć jest dana tym, że jest produkowany z mleka miejscowych owcy, których paszą jest miejscowa bogata w sól wegetacja.

Wielką nadzieją miejscowych obywatel jest ruch turystyczny, dla którego może być11 km plaż piaszczystych około paskiej zatoki Pašski zaliv i sześć hotelów w samym miasteczku Pag dobrą podstawą.

PARK NARODOWY PAKLENICA (tel./fax: +385-23-369202)
Mniej więcej 4 km odległości od Starigradu w kierunku śródlądzia leży Park Narodowy Paklenica, którego dwa głębokie kaniony Velika Paklenica (z jaskinią Manita Peć, długą 175 m) i Mała Paklenica (niedaleko miejscowości Seline) na pewno warto zwiedzić. Najwyższym szczytem parku jest Vaganski vrh (1758 m), na którego pokonanie potrzebny jest cały dzień. Zwiedzanie parku narodowego, zwłaszcza jego odleglejszych części, jest stosunkowo wymagające, ponieważ droga przez cały park wymaga na krótkiej odległości pokonania 1600 m! 

ZADAR
Ważny port oraz miasto przemysłowe Zadar (70 000 obywateli) jest ośrodkiem kultury i gospodarki północnej Dalmacji; w przeszłości miasto Zadar nawet było głównym dalmackim miastem. W czasie narodzin było obecne tutaj iliryjskie plemię Liburnów, którzy osiedlili całą północną Dalmację a w miejscach dzisiejszego Zadaru założyli osadę Jadera. Później przybyli tutaj Rzymiania, którzy podbili Liburnów i wybudowali fundamenty miasta, którego podstawowa charakterystyka jeszcze dziś trudno zaprzeczy swoje rzymskie pochodzenie. Wewnątrz murów miejskich kolejno zostały wybudowane kapitol, forum, teatr i łaźnie, nawet była tutaj wprowadona kanalizacja. Z czasów panowania cesarza Trajana pochodzi akwedukt o długości 35 km, który prowadzi aż do Jeziora Vransko, w kierunku na południe od Zadaru. W czasie wędrówki narodów Zadar, jako jedyne miasto tej okolicy, był w stanie przeciwstawić się naciskowi Awarów. Chociaż oficjalnie Zadar należał do Bizancjum, było to płatne tylko na papierze. Od XI wieku o władzę toczyli bitwy różni władcy, włącznie z chorwackimi i weneckimi monarchami. Zwłaszcza silno Zadar stanął przeciwko Wenecji, dla której dlatego stał się prawdziwym cierniem w oku. Na początku XIII wieku nawet republika Dożów żądała od rycerzy zakonu krzyrzackiego zniszczenie Zadaru w zamian za przewóz łodziami weneckimi. Tak też się stało a w roku 1202 wstąpił doża Dandolo na czele francuskich krzyżaków do miasta. Po półtorze stulecia, w roku 1358 jednak miasto znowu przszło do rąk Węgier.  Weneckie marzenie o powtórzonym podbiciu Zadaru się znów wypełniło aż w roku 1409, kiedy węgierski król Ladislav miasto wraz z przyległym wybrzeżem sprzedał republice Dożów za 100 000 dukatów. Miasto Zadar stało się siedzibą wojewody Dalmacji oraz Albanii. Z miejscowego kwitnącego rolnictwa odnosiła zysk przede wszystkim Wenecja, która zastrzeżyła tutaj wszelkie prawa handlu. Wszystkie tutaj produkowane produkty należało wywozić do Wenecji, przy czym na wszystkie przywozy spoza miasta było nakładane podwójne cło. Miejscowym obywatelom było wzbronione magazynowanie zasobów jedzenia dłużej niż 4 dni. Obywatele Wenecji zbudowali z Zadaru najsilniejszą fortecę na wscodzie Morza Adriatyckiego, która miała się stać tamą przeciwko nieustannym najazdom tureckim. W roku 1797 Zadar stał się austriackim a w czasie międzywojnia był częścią Włoch. Miasto opuściło ponad 8000 obywateli, którzy zostali zastąpieni przez tysiące nowych obywatel – Włochów. Podczas drugiej wojny światowej był Zadar silno zniszczony przez naloty. Do ponownej odbudowy miasta, wraz z odnową większości kulturalno-historycznych zabytków doszło dopiero w czasie panowania Tita.

JEZIORA PLITWICKIE: (tel. 023-751000, fax: 023-751001)
Jeziora Plitwickie były umieszczone na liście dziedzictwa naturalnego UNESCO. Układ szesnastu niebieskozielonych jezior krasowych, stopniowo nad sobą ułożonych na odległości 7 km, leży w wysokości od 503 do 639 n.p.m. Jeziora są nawzajem połączone przez 92 wodospadów, opadającymi z wysokości 3 do 76 metrów. W okolicy rozciągają się pokryte przez buki, jodły, sosny i klony wzniesienia masywów górskich Małej Kapeli oraz Plješivca. Cały park narodowy stanowi powierzchnię 20 000 ha, z tego mnniej więcej 200 ha to jeziora a 14 000 ha okoliczne lasy. Bardzo dobre warunki życiowe sprzyjają tutaj faunie, dlatego oprócz nieobliczalnych gatunków ptaków (m in. też sępów) i drobnej zwierzyny można tutaj spotkać także zwierzynę grubą, niedźwiedzie, dziki, wilki i dzikie koty. Również w tutejszych wodach żyje mnóstwo różnych zwierząt, którym w innych miejscach grozi wymarcie (naprz. wydry). Droga państwowa prowadzi bezpośrednio koło obu wejść do parku narodowego. Według znaków drogowych można dojechać do parku. Zaleca się parkowanie przy północnym wejściu a także zwiedzanie wzdłuż jezior w kierunku południa. 

Apartmány